It's all in the game...

5 januari 2010

Bleau 16 december 2009 – 4 januari 2010

Het weer kende de afgelopen drie weken – net als m’n motivatie – pieken en dalen. Het grootste deel van de kerstvakantie bestond uit sneeuw, regen en natte of klamme blokken... Toch waren er een paar uitzonderlijk goede dagen, die veel van het wachten goedmaakten. Als impressie een paar notities, veelal geschreven op regenachtige momenten...

25 december 2009: Motivation vs. Wet Rock

Al ruim anderhalve week ben ik weer in Bleau - ‘thuis’, in het bos waar ik altijd helemaal mezelf kan zijn, waar ik de weg, de paadjes, de shortcuts, elk hoekje, elk blok en elke greep daarop ken... Het bos waar ik voortaan geen U-turn meer over de weg zal maken... Het bos dat ik voor een paar weken achter me liet, met de gedachte om weer terug te komen vol motivatie voor de projecten... Al anderhalve week ben ik hier en vandaag had ik pas m’n derde echte klimdag. M’n motivatie begint met de dag af te nemen... Projecten? Wat doe ik hier? Waarom wachten op natte blokken? Het weer zat afgelopen dagen week niet mee... De eerste dag was perfect! Na een goede werksessie in Amok ook nog even Pierre Feuille Ciseaux uit gaan checken! De dagen daarna sneeuwde het.

Sneeuw in Bleau: De D301 wordt afgesloten en men slaat massaal proviand in bij de bakker...

19 december 2009, de dag waarop het moest gebeuren! Die nacht viel er geen nieuwe sneeuw bij en de dag ervoor had ik Pierre Feuille Ciseaux sneeuwvrij gemaakt! In de ochtend rijd ik eerst naar Amok, om even met een bezem over de top te gaan voor de middagsessie! In Sablibum aangekomen een opwarmsessie en een check of de grepen droog zijn... Perfect! De zeven pads gaan onder de boulder, pofzak om... Vanaf nu mogen er geen fouten meer gemaakt worden...
Als ik aan de bak hang, drie meter boven de grond en net voor de crux, voelt het wat onnatuurlijk... Normaal eindigen boulders hier – ik ben nog niet eens op de helft!

M’n hak ligt perfect en blijft zitten in de cruxpassen... Een paar grote grepen, nog een paar slopers en dan de tweede spannende pas op een meter of zes, zeven boven de grond. M’n  rechtervoet moet op een slecht treedje komen, dan doortikken naar een knijpertje, voetwissel, rechtervoet omhoog en dan bereik ik de safety-zone... Op de top moet ik even bijkomen...

Wat zijn highballs toch gaaf! De extra spanning die het met zich meebrengt, maar ook de extra focus die je hebt tijdens het klimmen, die kom je nergens anders tegen...

Een bezem werd een essentieel boulder-attribuut... Amok droite kon gered worden voor de middagsessie! Maar als je niet mag boulderen is het wel echt koud!

Die middag spreek ik af met Roman onder Amok. De zon is gaan schijnen en de temperatuur loopt op tot boven het vriespunt. De restanten sneeuw die nog op het blok lagen zijn doordoor gaan smelten en er loopt een straaltje water, precies over de sloper van Amok... GRRR...

Roman 'de denker’ van der Werf ziet Amok niet zo zitten... Le clown lukt echter bijna!

We besluiten Amok Droite te gaan doen, het enige dat echt droog is... Als ik de volgende dag weer bij Amok aankom, begint het weer te sneeuwen... Alles wordt wéér nat... We verkassen naar Aquaplanning, die Roman snel doet. Om twee uur spreek ik met Wouter af bij de kerk in Arbonne. We gaan naar Zone Interdite, die hopelijk ook nog mogelijk is... Helaas lekken de treden en zijn de grepen klam... Ik kan met niet motiveren in matige condities en doe niets meer...

De dagen daarna is het klam, regenachtig en de sneeuw smelt... Bijna elke dag doen we half laffe pogingen om toch op natte rots te klimmen, maar het schiet niet op...

Klamme blokken, toch boulderen. Wouter vangt de zwaai in Zone Interdite net niet op. Hetzelfde verhaal voor David, maar dan in Orgasme Cosmique...

Vandaag was een redelijke dag... Amok was te vochtig, maar toch nog wat redelijk droge rots vast kunnen pakken op Rempart. Toch werd ik er niet heel blij van... Door het stilzitten de afgelopen week is de motivatie zo gedaald dat ik vandaag het gevoel had, ‘waarom vandaag ineens wel? ‘Ik heb echt moeite met matige condities en het niet klimmen en plotseling op scherp te moeten staan als het weer ineens wel goed is...

Werken in een natte Satan... Vrij kansloos...

Weet niet zo goed wat ik met het gevoel moet. Ik wil best nog iets moeilijks klimmen, maar als ik me echt wil voorbereiden op een langlopend project, dan is die voorbereiding voor een groot deel in m’n hoofd en werkt het vaak minder goed als ik onverwachts voor een project sta, omdat die toevallig droog is... De nattigheid en het niet klimmen doen m’n motivatie dalen... Wat moet ik met die klamme blokken? Waarom moeite doen op half natte blokken als het de volgende keer wel droog is? Waarom grepen droogpoetsen? Waarom projecten? Waarom klimmen? Waarom wil ik zo graag? Wil ik nog wel zo graag?

26 december 2009: Losing Hope

Een mooie dag... Bij Amok aangekomen verdwijnt het kleine beetje motivatie dat ik heb weten te hervinden net zo snel als de sneeuw voor de zon op Amok-blok...De condities zijn perfect, alleen is het knijpertje van pas twee zeiknat... Ik warm op, doe twee pogingen in de derde pas, die niet slecht gaan, maar ik kan me niet motiveren om door te gaan... Het greepje is echt bijna niet vast te houden...

GRRR, ik word er echt moe van... Met de family lopen we terug naar ‘the Geck’... Daarna besluit ik in m’n eentje naar Compression te gaan. Ik wil even niemand om me heen en ontspannen een beetje klimmen... In Compression lukt dat redelijk. Het enige minpunt is dat ook deze boulder vochtig is - het einde is zelfs nat te noemen... Ik maak alle passen, maar als ik begin met pogingen zakt de moed me weer in de schoenen. Ik heb gewoon geen zin om alle moves te overpoweren en een 7c in plaats van een 7b te klimmen... onverwacht van grepen af te schieten... eruit te vallen in de uitklim... te klimmen wanneer het weer het bepaalt...

De motivatie voor projecten is weg... Het weer zal het waarschijnlijk ook niet meer toelaten, maar op dit moment ben ik er in m’n hoofd ook niet meer klaar voor... Ik mag blij zijn als ik Compression nog af kan maken...

30 december 2009: Balance

Weer slechte dagen... Natte blokken, geen motivatie om natte dingen te klimmen, dus maar een beetje in het bos hangen en kijken hoe Wouter en Joppe zich omhoog vechten... Beetje coachen, wat beta sprayen, af en toe wat dingen voordoen omdat ik anders ook maar stil zit... Een dagje Parijs, een cafeetje... Eigenlijk scriptieën, maar ook daar ontbreekt de motivatie...

Palais de Tokyo met twee studenten design... Naast designen kunnen ze ook klimmen! Helaas lukt Rubis nèt niet...

Opzich kan ik me prima neerleggen bij slecht weer, maar in m’n hoofd ben ik niet helemaal rustig en ondanks dat ik het klimmen mentaal even helemaal niet aanvoel, ik mis het boulderen, dat me altijd veel (positieve) energie geeft wel... Zoals ik al eerder schreef merk ik een wisselwerking tussen boulderen en het in Bleau zijn, en andere belangrijke dingen in m’n leven. Momenteel is die weegschaal niet zo in balans en trekt het niet boulderen ook de zin voor bijvoorbeeld m’n studie naar beneden... 

De aankomende dagen schijnt het iets beter te worden... Veel vertrouwen heb ik er nog niet in... De afgelopen dagen was het ook vaak droog, maar de rots zeiknat... Als de condities slecht blijven zou het echt beter zijn om het boulderen even op een zijspoor te zetten totdat ik weer thuis ben... Ik kan klimmen wat nog mogelijk is, maar daar vooral niet teveel van verwachten en zal er niet echt positieve energie uit kunnen putten. Thuis kan ik de motivatie en de zin hervinden, de balans herstellen en snel weer met goede zin terugkomen.

Ik hoop echter dat ik het bos ook met goede zin en positieve energie kan verlaten! Als het echt weer beter wordt zal dat hopelijk m’n motivatie weer wat opkrikken en zorgt dat hopelijk voor nieuwe mentale energie voor projecten en zin om verder te werken aan m’n scriptie!

Ondanks dat ik altijd realistisch ben, overheerste de laatste week toch het pessimisme... Morgen is het sowieso slecht. Dan moet ik echt studeren. Als dat een beetje lukt, voel ik me vast wat beter... En kan ik uitkijken naar de mooie dagen die nog komen!

2 januari 2010: Never let the end begin

Het voorspelde mooie weer kwam er, gelijk met nieuwe jaar... Koud, droog, topwrijving. Ondanks dat ik niet zoveel meer verwachtte, bereidde ik me voor op Big Golden. Op nieuwjaarsdag is Rempart zo goed als leeg... De rots voelt perfect en in m’n hoofd ben ik er klaar voor. Als de hak een keer ligt weet ik precies wat ik moet doen om het af te maken. Na een korte opwarmsessie de eerste poging: Het voelt perfect. Ik crimp het randje vol, zwaai m’n linkerbeen omhoog en weet met nog een na-zwaaitje m’n voet te verklemmen... Niet perfect maar hij ligt! Schoudergreep, omhoog, omhoog, omhoog, omhoog... en dan pas doorpakken! Het brievenbusje is redelijk en de uitklim spannend, maar na een kort gevecht dan toch nog, geheel onverwachts deze vakantie, m’n tweede seizoens-doel in de pocket en de ‘Big Five’ compleet! Een goedmaker voor het wachten en een ontzettende motivatieboost!

Ook compression lukt die dag snel. In de middag hang ik wat rond in 95.2 en Gros Sablons, terwijl Joppe, Wouter, Erik en Roelien zich door verschillende 7a’s vechten... De droge blokken, het droge bos, het weer, de condities, het sfeertje, het klimmen... Het maakt me weer blij en geeft me weer energie!

Wouter in L'Œil du Cyclone...Op de dag van de foto werd het donker en was het blok klam... Een paar dagen later en in betere condities werd 'het oog' afgemaakt!

Vandaag eerst in Amok gewerkt, na twee weken onderbreking... Ik voelde de derde pas echter niet goed aan vandaag en besloot er snel mee te stoppen. In de middag een goede werksessie in Imothep gehad, waar ik erg tevreden over ben! Ik evenaarde vrij makkelijk m’n beste pogingen van het eind vorig seizoen, iets dat me dit seizoen nog niet eerder lukte... Morgen nog maar eens terug, want het weer blijft top de aankomende dagen! Het einde van de vakantie is echter in zicht, maar met dit weer en nieuwe motivatie ben ík alleen nog niet klaar om naar huis te gaan...

Goede condities in Amok... Hopelijk kan die de volgende keer afgemaakt worden!

4 januari 2010: It’s time...

Met een tevreden gevoel kan ik terugkijken op afgelopen dagen. Big Golden afgemaakt en weer progressie in Imothep... Gister kon ik – met de hakmethode van Romain – bijna de boeg bijpakken! Al met al hebben afgelopen dagen het slechte weer enigzins kunnen compenseren. Het wachten was lang, echt lang en de motivatie ook echt weg... Gelukkig heb ik die kunnen hervinden en kunnen profiteren van het goede weer!

Links: Imothep op 2 januari - Als ik het maar vaak genoeg probeer word ik vanzelf lenig... Rechts: Imothep op 3 januari - Close call! Het lukt bijna om de boeg bij te pakken...

Zometeen m’n laatste klim-uurtjes – nog een beetje grazen, want Imothep heeft me weer genadeloos leeggetrokken... Na het klimmen is het tijd om weer richting Nederland te gaan en weer even wat meer tijd aan m’n scriptie te besteden... Dat boulderen is tenslotte maar een spelletje :-)

Links: Op weg naar Apremont Envers... Rechts: Monaco in Rocher des Princes, de laatste boulder van de vakantie...