Progress!
18 februari 2009
Bleau 13-15 februari 2009
Geen noemenswaardige beklimmingen dit weekend, wel progressie in projecten!
Donderdagavond vertrek ik samen met Wouter en Jesse naar Bleau. Voor vrijdag is er sneeuw voorspeld. Als we vrijdagochtend wakker worden blijkt het inderdaad te sneeuwen, en er is al een flink pak gevallen. Toch zijn we positief, want er zijn vast wel wat blokken schoon te maken als het stopt met sneeuwen. In de middag rijden we, gewapend met een bezem, naar Cuvier... Helaas, het is gaan dooien, de sneeuw maakt plaats voor miezer, en alles in zeiknat... We doen een rondje langs de projecten, en keren daarna huiswaarts... Hopelijk morgen beter weer...
Zaterdag ziet er beter uit. Al om 8.15 roept Jesse dat het mooi weer is. Om 9.00 opstaan was echter de afspraak, en ik ben erg gehecht aan m’n uurtjes slaap, dus ik draai me nog even om. Als ik om 9.00 naar buiten kijk, zie ik dat Jesse inderdaad niet optimistisch is; een mooie dag! Op naar Cuvier! Na de opwarmsessie wil ik eens gaan kijken in Imothep: een boulder die ik al een aantal keer heb bekenen, maar nog nooit heb geprobeerd. De lijn is erg indrukwekkend, een hoge boeg/prow op compressie. Al na één poging blijkt dat ik niet erg lenig ben in m’n benen; m’n liezen lijken wel af te scheuren als ik de eerste passen maak. Toch gaat elke poging beter. Het scheelt dat ik enigzins weet in welke volgorde de grepen gepakt moeten worden, en wanneer er waar een hak gelegd moet worden, dankzij een filmpje op de blog van ‘tejrom’. M’n lenigheid zit me wel echt in de weg. Ergens halverwege de boulder moet er met links een hak gelegd worden, ver om de kant. Met mijn lenigheid is dat echt problematisch, dus kon ik m’n hak steeds net niet op het goede gedeelte van de begingreep leggen. Daardoor schoot m’n hak steeds los als ik door wilde pakken met links, en draaide ik er keer op keer uit... Als ik de volgende keer terugkom ben ik hopelijk iets leniger. Deze sessie heeft me in ieder geval goed opgerekt... We lopen terug naar het pleintje in Cuvier. Marijn doet pogingen in Berezina-Carnage combi-assis, en Wouter heeft progressie geboekt in de Joker. Jesse wilt naar rempart om T-Rex af te maken. Dat lukt in de eerste poging van de dag. Ik wil verder in Big Golden. De eerste poging gaat perfect. Ik pak het kleine randje, vang de zwaai op, zwaai m’n linkervoet omhoog en klem ‘m vast. Even flitst het door me heen dat ik de boulder nu af MOET maken. M’n voet heeft nog nooit zo goed gelegen. Deze gedachte zorgde echter voor een verzwakking van m’n concentratie... Ik pak bij, tik met rechts door naar de schoudergreep, maak van de voetverklemming een teen, en probeer door te trekken. Helaas... De focus was weg, en ik krijg ‘t niet meer voor elkaar. Ik ben blij met deze poging, maar had toch graag de ‘Big Five’ compleet gemaakt... De poging daarna gaat minder goed, en ik besluit te stoppen. M’n eerste poging is vaak ’t best in deze boulder, doordat ik dan maximaal aan ’t randje kan trekken, dus de volgende keer moet het in de eerste poging lukken! Jesse doet nog wat pogingen doen in T-Rex assis, en Wouter gaat naar de Angle Allain’s. Op het eind van de dag lopen Jesse en ik nog even naar Verdict, en doen nog wat pogingen. Er staan wat sterke mannen bij Khéops, en Tyler Landman is bezig in de zitstart. Indrukwekkend, en ook leuk dat je je ogen uit kunt blijven kijken in het bos, ook al ga je zelf ook vooruit. De sessie in Verdict is niet echt productief omdat we toch redelijk leeg zijn, en de spierpijn al begint op te komen. We besluiten dat het mooi is geweest voor vandaag. Wouter heeft beide kanten van Angle Allain gedaan, en vindt de 5+ ook moeilijker dan de 6a. Marijn heeft Infidèle en Berezina-Carnage combi-assis gedaan, dus als met al een topdag!
De spierpijn op zondagochtend is enorm... M’n borstspieren en m’n linker biceps zijn echt gaar. Zoveel spierpijn heb ik al lang niet meer gehad. We gaan weer naar Cuvier. Jesse wilt T-Rex assis afmaken, Wouter heeft een beetje last van z’n vinger, dus het project Joker wordt vervangen door Holey Moley. Ik wil, ondanks de spierpijn, weer verder in Imothep, en dat gaat goed! Na een paar opwarmpogingen heb ik echt een goede poging: Begingrepen vastpakken, links hoog een hak, rechterbeen om de kant klemmen. Rechts één keer optikken, voet omzwaaien, rechts nog een keer omhoog, en nu de curciale hak... ik zwaai m’n been om de kant... De hak ligt perfect! Linkerhand omhoog, hak los, rechts naar de bovenste greep in de band. Hak terug, door naar de goede greep op de kant! Raak! Rechtervoet ophuppen... maar wat nu? Ik probeer m’n linkervoet hoog op de voorkant te zetten... Staat! Rechts haken in de band, en bijpakken.......YES! Progressie! Ik weet dat ik de boulder moet kunnen klimmen. De vraag is alleen of dat vandaag gaat gebeuren... Een paar pogingen later kom ik nog een keer zo hoog, maar de kracht is op. Hopelijk kan ik ‘m volgende week afmaken!
Wouter werkt verder in Holey Moley, en doet goede pogingen. Na een half uur zijn alle passen gemaakt, en strandt hij op de eindpas. De pogingen daarna gaan weer slechter, en ook Wouter moet zch voor dit weekend gewonnen geven. Tussen de pogingen van Wouter door weet ik nog Vers Nulle Part te klimmen, een aardige 7b+. Om de dag te besluiten werk ik nog in Plats Toniques, een lastige 7c, die me ook deze keer niet lukt.
Op de terugweg in de auto sms ik Jesse, die nog een week blijft. T-Rex assis is niet gelukt, en ook hij is toe aan rust. Op de Francilienne halen we een douane-auto in. Dat hadden we beter niet kunnen doen. Eén minuut later komen ze naast ons rijden met het signaal dat we moeten volgen. Op de parkeerplaats stappen er vier douane-vrouwen uit... Na een korte ondervraging (‘Qu’est ce que tu as fait à Fontainebleau?’ ‘Faire du bloc’. ‘Quoi?’ ‘Eeeuuhhhh, grimper....’) moeten we één voor één uitstappen, worden we lafjes gefouileerd, en wordt de auto doorzocht. Lachend staan we voor de auto te wachten, en gelukkig konden we daarna snel onze weg vervolgen...
Gewoon gaan!
10 februari 2009
Bleau 7/8 februari 2009
Na drie weken de focus op de studie gericht te hebben was het weer tijd voor een weekendje Bleau. Ook voor de vaders Victor en Jaap was het tijd voor de maandelijkse trip, dus met z´n drieen waren we op vrijdagavond onderweg. Ik was super gemotiveerd, zoals de laatse maanden, en de vorm is nog steeds perfect, ondanks een brak weekje voorafgaand aan dit weekend. Het weer beloofde echter niet heel goed te worden, maar met het idee ´gewoon gaan en kijken wat we kunnen doen´, besloten we om toch maar te gaan.
Zaterdagochtend: grijze lucht, maar geen regen! Vol goede moed naar Buthiers. Al een tijdje staat de relatief nieuwe Contrôle A op mijn lijstje. Nooit eerder geprobeerd, maar de lijn ziet er mooi uit. Onderweg bijft het droog, maar het kleine weggetje door Auxy dat naar het gebied leidt, ziet er ineens verdacht nat uit. We rijden het microklimaatje Buthiers binnen.... een natte weg,een nat bos, natte blokken, en een natte Contrôle A.... Toch bleek er één blok dat bestand tegen de vochtigheid, want het enige droge blok was Nemesis. Een super mooie 7a, waarin we konden opwarmen, todat de eerste spetters vielen... Ok, plan B: buien zijn vaak lokaal, dus in de auto, naar de andere kant van Bleau; Rempart. Binnen het uur stonden we in een droog Rempart! Door met opwarmen... Snel wat projecten aanvoelen, Victor doet in de tweede poging van de dag T-Rex, regen, weer naar de auto: plan C: misschien zijn buien toch niet altijd lokaal, maar er zijn boulders die zelfs in de regen kunnen! Snel rijden we naar Coquibus Montrouget om de ontzettende morpho-, dakboulder Zone Interdite te gaan proberen. Al twee keer eerder heb ik in deze boulder gewerkt, maar één pas heb ik nog nooit kunnen maken. Een verre pas waarin je met behulp van zowel een toe- als een heelhook ver door moet.Toch voelt het niet onmogelijk, en ik had ’t gevoel dat de boulder me die dag zou gaan lukken. Door de regen en hagel lopen we naar het dak, dat inderdaad droog blijkt te zijn (alleen de uitklim wordt nat, maar dat is niet echt problematisch). Na een derde opwarm sessie door het makkelijke deel van de boulder beginnen we onze pogingen. Langzaam gaat het beter, en komen we centimeters dichterbij de verlossende greep. Als we ‘m eenmaal kunnen pakken blijkt het ook nog lastig te zijn de toehook eruit te halen, en het zwaaitje op te vangen aan de hak. Intussen in het harder gaan regenen en hagelen, maar zitten wij droog onder het dak. Na twee uur proberen lijkt elke poging kansvoller te worden, maar helaas moesten we ons alle drie gewonnen geven. Het voordeel daarvan is wel dat als het de volgende keer regent, we weten waar we naar toe moeten!
Het is inmiddels half vier, en we hebben nog twee uur licht. De regen is gestopt, en Victor is enthousiast voor de boulder A Préhension, in Coquibus Longs Vaux. Ik heb de boulder al gedaan, ook in natte condities, maar dat is ook in deze boulder niet echt een probleem, omdat het dak ook droog blijft in de regen. Het vinden van deze boulder blijkt nog een hele klus. Een jaar of drie, vier geleden was ik voor het laatst in dit gebied geweest, en in m’n herinnering lagen de blokken allemaal wat dichter bij elkaar, en was het bos wat minder chaotisch. We lopen omhoog naar het blok van Fata Morgana. Opnieuw ben ik onder de indruk van het imposante blok, en vooral van de lijn Satan I Helvete. Het begin is droog... Zal ik het eens proberen, denk ik bij mezelf. Victor en Jaap lijken mijn gedachten te lezen, en motiveren me het begin van de boulder uit te werken. Ik laat m’n crashpad en tas achter, en loop even met Jaap en Victor mee naar het dak van A Préhension. In m’n gedachten lag dit blok ongeveer 50 meter achter het Fata-blok, maar dat blijkt tegen te vallen. Na twintig minuten springen en glijden over natte blokken staan we eindelijk onder het dak. Helaas is niet alleen de uitklim zeiknat, ook het dak is te vochtig om de boulder te proberen. Er zat niks anders op dan met z’n allen terug te gaan naar het Fata-blok. Dat bleek ook makkelijk gezegd dan gedaan, en alle drie kiezen we een andere route. Ik arriveer het eerst, snel gevolgd door Jaap. Victor heeft de meest alternatieve route gekozen, en komt een stuk hoger op de helling uit. Hij moet nog naar beneden, en met veel pijn en moeite en wat gevloek komt hij de helling af. Ik sta al met m’n klimschoenen aan onder Satan I Helvete, en terwijl ik de eerste pas bestudeer hoor ik ineens ‘KUTTT’. Victor is in de laatste 15 meter door z’n enkel gegaan... Als de schade bekend is (een dik ei) start ik mijn pogingen. De boulder begint op twee goede randjes. Hiermee trek je je in de wand en leg je je rechterhak op een slecht randje. Vervolgens trek je ver door naar een klein diagonaal randje voor rechts. Binnen enkele pogingen kan ik het randje toucheren, en snel daarna pakken. Vervolgens zet je of je linker-, of je rechtervoet neer, en maak je een verre pas naar links. Deze greep was echter nat, dus ik kon alleen de aanzet proberen. De beste oplossing lijkt me, als ik het hoge randje met rechts heb, m’n voeten eruit laten komen, en m’n rechtervoet weer neerzetten. Op deze manier maak je de verre pas rechts-rechts, en dat zorgt voor een kleinere zwaai. Met een powerspot kan ik de pas aanzetten, en dat voelt goed! Enkele pogingen later zit ik op eigen kracht met m’n vingers op de natte linkergreep! Dat biedt perspectief! Meer progressie is vandaag niet mogelijk, gezien de nattigheid, dus we pakken onze spullen, en rijden naar huis. De vooravond werd gevuld met wijn drinken aan een houtvuurtje in La Marlotte, in Bouron Marlotte. Diner hadden we op Franse tijd, samen met Wouter, Ingmar en Joppe bij ons thuis. Zes mannen in één huis kan echter nooit goed gaan, dus na het eten wat het tijd voor een serieuze krachtmeting. Er werd opgeblokt op 90 graden, en geknepen in weegschalen. Victor kwam als winnaar uit de bus...
Zondagochtend: lichte bewolking, en af en toe wat zon! Een perfecte dag! Alleen de enkel van Victor was goed stijf... Even overwoog hij om thuis te blijven, maar kwam daar snel op terug. Om half elf zaten we weer in de auto richting Buthiers. We hadden zeven crashpads ingeladen, voor de slechte afsprong van Contrôle A. De boulders waren droger dan zaterdag maar nog steeds een beetje klam. Om op te waren rende ik naar Partage, een boulder die ik ook graag eens zou proberen. De condities daarvoor waren echter sub-optimaal, dus die bewaar ik voor een andere keer. Jaap en ik deden pogingen in Contrôle A, en die gingen steeds beter. De boulder begint met een sprongstart waarbij je met links een kant vasthebt. Je hupt in naar een sloper, tikt met links bij, met behulp van een hakje om de kant. Vervolgens tik je met rechts één kom verder naar rechts, leg je met links een hele hoge, slechte hak, waarmee je door kunt trekken naar de rand. Gedurende de pogingen krijgt Jaap steeds meer last van zijn aanhechtingen, en moet uiteindelijk de strijd staken. Ik kan de boulder wel afmaken. Het is inderdaad echt een mooie boulder, maar wellicht is 7b+ meer op z’n plaats... maarja, ‘men’ zal vast zeggen dat ik lang ben... Ondertussen begint Victor steeds meer gemotiveerd te raken om toch wat te gaan klimmen, en besluit verder te werken in de klassieke traverse Coccinelle. Het klimmen gaat goed met de dikke enkel, en ik help hem aan een methode die de crux wat makkelijker maakt. Uiteindelijk weet hij de boulder te klimmen! Ook Jaap, die in Contrôle A kapot ging van pijn aan z’n aanhechtingen, weet door z’n motivatie door te beuken, en doet de boulder uiteindelijk ook! Wat een topweekend! Volgend weekend weer!