Five days - Back in the forest

3 december 2009

Bleau 27 november - 1 december 2009

Geen vakken, alleen de scriptie... Hmm, daar hoef ik niet perse voor in Nederland te zijn… Een dag of vijf Bleau: beetje klimmen, beetje scriptieën, prima!

 

Het weer beloofde niet heel goed te worden. Een paar dagen voor vertrek spreek ik Victor. Ook hij wil gaan in het weekend en is als altijd optimistisch. Begin november spraken we af een touw mee te nemen voor Menhir. Sindsdien staat het weekend in m’n agenda als het ‘highball-weekend’... Voor vertrek sms ik Victor: “Touw, biners, gordel, grigri. Check! Zie je morgen!”

Ik besluit donderdagavond al in m’n eentje te gaan rijden. Onderweg smst Victor terug: “Zin. Motivatie. Enthousiasme. Gedreven. Mooi weer optimist. Check!! Tot morgen!” Zo mag ik het graag zien! Voor vrijdag zijn de voorspellingen het beste. Na zes uur rijden door noodweer en de nodige files kom ik echter met regen aan in Bleau. De hele nacht regent het, maar ’s ochtends word ik wakker gesmst, wederom door Victor: “Bij Melun voorspellen ze veel regen, droger in Nemours. Ben benieuwd of je veel kan klimmen... Dit weekend Zone Interdite ;-)” Ik hoor geen regen vallen en er lijkt zelfs een zonnetje naar binnen te schijnen! Snel sta ik op en zie dat de tuin droog is...

Twee dagen voor vertrek ontving ik Between the Trees, de film over Tyler Landman, die het hele bos afharkt. De film was aardig, maar beneden m’n verwachting. Veel boulders waren van te ver af gefilmd, de muziek was te overheersend, waardoor je het sfeertje van het boulderen niet goed mee kreeg en ja, Tyler klimt gewoon te hard ;-) Het zou ook interessant zijn – ook al zou het niet veel zijn – ook wat frustraties/emoties te zien tijdens het klimmen... Maargoed, ik zag ook Keith, die Amok klimt, met een interessante methode. Ook Bart klom Amok vorige week. Ik werkte er lang geleden eens in, maar het voelde zwaar en heb nooit echt hard geprobeerd. Bart mailde me dat Amok ‘echt één van de mooiste moeilijke boulders’ was die hij gedaan had.

Ik heb me voor dit seizoen drie hoofddoelen gesteld – Total Eclipse (al gelukt), Imothep en Big Golden (die moeten nog), maar heb daarnaast tientallen ‘jaren-projecten’ lopen waar ik zo nu en dan eens instap. Ik merk echter dat ik de laaste tijd in Bleau veel oude projecten probeer, wat opzich leuk is, maar ik merk dat ik soms wat nieuwe dingen mis. Ik besluit vandaag nieuwe projecten te gaan zaaien! Eerst maar eens naar Amok!

Het bos is vochtig en het blok van Beaux Quartiers ziet er van een afstand ook niet heel droog uit. Het waait gelukkig hard en door de wind sjouw ik, beladen met vier pads, naar Amok. De condities blijken perfect te zijn! Drieënhalf uur lang werk ik in de boulder. De eerste twee lukken makkelijk met de nieuwe beta. De derde is lastig maar steeds gaat het beter. Uiteindelijk weet ik ‘m één keer te maken... De laatste krijg ik nog niet voor elkaar... In ieder geval is het een super gave boulder, waar ik snel voor terug wil! Een nieuw project geeft toch weer wat frisse energie!

Het is half vier en ik besluit nog een boulder te gaan checken waar ik jaren geleden kansloos in was: Hibernatus Gauche. Jesse klom deze one-mover jaren geleden, maar ik kreeg m’n voeten niet in de wand. Als ik de pads in de auto heb draai ik de auto vakkundig en in een vloeiende beweging de N7 over. De weg was –bijna – leeg en ja, anders moet je weer naar de rotonde om te keren... Toch kwam er één auto, een kilometer verderop, net van de rotonde af... Als ik in m’n achteruitkijkspiegel kijk zie ik dat die wel snel dichterbij komt en ook blauwe zwaailichten heeft. Hmm, zal wel een ambulance zijn... Nog dichterbij gekomen gaan ook de sirenes aan... SHIT, dat is voor mij!

Langs de weg doe ik m’n uiterste best om zo veel mogelijk Frans te praten en te proberen om maar door te blijven praten, om de agenten gunstig te stemmen. Nadat ze m’n papieren in beslag namen moest ik in de auto wachten... Na vijf minuten komt oom agent m’n papieren terugbrengen met de waarschuwing ‘doe in het vervolg voorzichtig’. Ook in Frankrijk is de politie je beste vriend!

In Dame Jouanne aangekomen loop ik snel naar Hibernatus. Uiteindelijk krijg ik m’n voeten in de wand, maar als ik aan wil zetten knal ik van het randje af... Hmm, na vorige week ben ik wel klaar met vochtige grepen... En zo’n mooie boulder is het nou ook weer niet... Ik bekijk nog even USBEK, maar heb niet zo’n zin meer... Het werken in Amok heeft er stiekem best ingehakt, maar ik ben in ieder geval een mooi project rijker!
’s Avonds zie ik op Sloper het filmpje van Bart in Amok. Hmm, misschien kan ik de derde pas nog wat perfectioneren! Ik wil snel weer proberen!

Na het eten werk ik aan m’n scriptie en wacht ik op Victor – de optimist, die voor twee dagen langskomt. De voorspellingen zien er niet goed uit. Als we zaterdagochtend wakkker worden regent het inderdaad. We besluiten naar Zone Interdite te gaan, het dak dat we al langer – in de regen – proberen. Het bos ziet er troosteloos uit en door de regen sjouwen we naar het dak. De uitklim kunnen we makkelijk droog maken. De harde eerste passen zijn gelukkig volledig droog. Na een opwarmsessie in de laatste passen van de boulder starten we met pogingen. Mijn eerste gaat goed! ‘Ik ga ‘m vandaag doen’, roep ik enthousiast. Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst in de boulder werkte en ik heb het gevoel dat ik sterker ben dan toen. Goede hoop ik altijd fijn. Ook Victors pogingen gaan goed. Steeds vangen we de zwaai net niet op, maar het moet een keer lukken!

Na een uur begin ik m’n hoop te verliezen. Het ging weliswaar beter dan de vorige keer – centimeter voor centimeter komen we dichterbij – maar er zit geen progressie meer in. Wat is dat ding moeilijk! Het is slechts één pas, maar 7c?
Victor is een paar pogingen later ook klaar. Het is inmiddels ook gestopt met regenen. We besluiten naar Beauvais te rijden om l’Epée de Sable te gaan bekijken. De paar keer dat ik in Beauvais geweest ben, verdwaalde ik altijd...

We rennen door de regen naar ons doel, maar verdwalen snel... Uiteindelijk lopen we meer dan een uur door het gebied en weten niet meer of we nou in Rocher du Duc of Beauvais zitten... Toch vinden we uiteindelijk de boulder. De uitklim is nat... Hmm, de motivatie om te klimmen is ook wel enigzins gedaald...

Op de terugweg rijden we nog even langs Aquaplanning – de vierde keer in een week dat ik bij de boulder ben. Als het morgen slecht weer is zou Victor het misschien kunnen proberen. Helaas is de boulder minder droog dan ik verwacht had. Het dak is doorgelekt en ook de uitklim is zeiknat. Hmm, voor morgen moeten we dan toch maar wat anders verzinnen...

De plannen komen zaterdagavond niet echt van de grond. Als we wakker worden regent het niet en het terras is snel aan het drogen. We hebben goede hoop voor vandaag! Tijdens het ontbijt besluiten we naar 111 te gaan en daar alles af te werken. 111 impliceert, net als 95.2, hoog te liggen en we zijn er beide nog nooit geweest. Op de weg richting Trois Pignons begint het echter steeds harder te regenen en we wijzigen ons plan: In de richting van Buthiers ziet de lucht er beter uit! Nemissis is bovendien altijd droog dus daar kunnen we wel opwarmen... Onderweg check ik de iPod van Victor...
Nemessis is nat... Ok, misschien moeten we noordelijker gaan kijken. Op naar Rempart! Tachtig GB aan muziek hebben we in de auto... Ik kom erachter dan de muzieksmaak van Victor erg uiteenlopend is...

Bij Rempart regent het ook... Als we willen klimmen dan moet het misschien toch weer Zone Interdite worden. Ik kan me niet zo goed motiveren om er weer heen te gaan, maar er zit niets anders op. Na weer een autorit sjouwen we – net als de dag ervoor – naar het dak. Vol goede moed inspecteren we nog even de grepen... NAT!!! Ook Zone Interdite is door gaan lekken! Grr... Het is slechts één pas... Droogmaken? Hmm, die pas is wel hard en lukt al niet met droge grepen...

Andere daken, we moeten andere dakken opzoeken! Wanhopig rijden we naar Coquibus en checken de boulder ‘Compression’, die helaas ook nat is... Wel een mooi ding, maar nat... Hmm, de daken zullen ook wel doorgelekt zijn...
Optimisten als we zijn verliezen we onze hoop nog niet. Ik overtuig Victor om naar Haute Pierre te gaan. We zijn er beiden nog nooit geweest, maar Bart geeft aan dat het gebied ‘quickly dries’... Na weer een autorit, lopen we weer het bos in... Het vinden van de blokken kost enige moeite en om de spanning niet langer op te voeren: Ook nat...



Het uitzicht vanaf de Haute Pierre. De bewolking is hoog, het bos redelijk droog, maar de blokken zeik nat...

Als we teruglopen naar de auto beseffen we dat dit al het vijfde gebied is dat we bezoeken... Ik heb geen hoop meer. Victor wilt als laatste 95.2 checken. Weer in de auto. Ondertusen begin ik de muzieksmaak van Victor te leren kennen. Holst, Tenacious D, Counting Crows, Acda en de Munnik, Wyclef Jean, Bob Dylan, Beirut, Katie Melua, Pete Murray en Billy Joel hebben we inmiddels gehad. Victor adviseert me om Regina Spektor op te zetten... En ik moet zeggen, inderdaad ontspannen muziek, waarbij ik me goed neer kan leggen bij het feit dat we vandaag niet meer zullen klimmen...

Bij 95.2 staan slechts vier auto’s. Dat belooft niet veel goeds... We lopen rechtstreeks naar het blok van Rudeboy... KURKDROOG! Bizar! Victor is meteen enthousiast. Ik kan het nog niet zo geloven, en word bovendien nooit echt enthousiast van 95.2. Victor springt snel The Zyno. Er vallen wat spetters, maar we houden de boulders droog. Samen doen we Les Pieds dans la Lune, en daarnaast weet Victor zelfs nog Sans Dessous Dessus af te maken!



Nog meer natte blokken kunnen we niet gebruiken...

Er zijn nog meer boulders droog, maar de tijd begint te dringen. Het is inmiddels vier uur geweest, dus het zal snel donker zijn. We lopen naar Jafesse Connexion Airline, een gedefinieerde, maar leuke dyno en springen ‘m allebei. Om de dag toch volledig te benutten probeert Victor nog wat in Ange Naïf, de boulder waarin hij ooit z’n vinger kapot trok. Ik herhaal ‘m nog een keer, zeven jaar nadat ik ‘m - samen met Chiel - op zeventien jarige leeftijd sprong :)
In het donker lopen we naar de auto en ik rijd m’n laatste kilometers voor vandaag. Victor mag er nog 600 meer maken; hij gaat weer richting Nederland...

De volgende dag is het droog. De condities zullen niet super zijn, maar er kan geklommen worden! Voor harde projecten loop ik niet echt warm. Het weer zit niet mee en ik kan me er niet toe zetten. Vandaag wil ik veel makkelijkere dingen klimmen! Veel voor de hand liggende zevens hoef ik in de meeste gebieden niet meer te verwachten, maar zo nu en dan worden er nieuwe gebieden ontsloten! Met behulp van een geprinte topo van bleau.info besluit ik Rocher d’Avon Ouest uit te gaan checken!
Het gebied vinden is makkelijk, maar orienteren is lastiger... Er zijn verschillende sectoren en weinig aanknopingspunten ter orientatie. Van een paar boulders heb ik foto’s gezien, dus ik besluit die te gaan zoeken.



De 'Médaillon d'Obermann', een orientatiepunt in de topo...

Om op te warmen spring ik Mekka, een vrij lelijk dynootje, vanwege de zwaai die je maakt aan de eindgreep. Naast Mekka zit Open Air. Een stuk verder springen en iets mooier. De afzet blijft echter niet zo top...
Zoals ik laatst schreef, word ik niet graag gestopt door een dyno. Open Air geeft zich echter niet zomaar gewonnen. Ik heb meer dan een half uur nodig om m’n sprong te perfectioneren en de juiste grepen en treden te kiezen. Toch lukt het uiteindelijk wel, pffieuw...

Ondanks dat ik niet veel pogingen doe in de boulders, vliegt de tijd. Ik klim nog twee 7a’s, die overigens allebei niet makkelijk waren voor de graad – dat in tegenstelling tot veel recent geopende 7a’s...  De rotsen zijn niet kurkdroog, dus ik besluit geen moeilijkere dingen te gaan proberen. Na nog wat rondgestruind te hebben, rijd ik rond half vier naar Demoiselles. Ik wil daar de nieuwe boulder ‘Home’ proberen. Een paar weken geleden zag ik een filmpje van Pierre Délas, waarin een flits te zien was van deze schitterende boeg. Ik herkende het blok niet, maar m’n vraag was snel beantwoord: “enzo : le début de la vidéo c'est "home" au rocher des demoiselles.” Ik was meteen verliefd...

Na een kwartier sjouwen met twee pads op m’n rug vind ik de boulder snel. Een beetje klammig, maar ’t moet lukken, het wordt namelijk snel donker! Na een korte uitwerksessie en een paar pogingen is ie binnen! Inderdaad een vijfsterrenboulder! Snel doe ik nog wat pogingen in de extensie – Sweet Home – die één pas toevoegd, maar m’n energie is op en de grepen worden klammer en klammer. In het donker loop ik – voldaan -  terug naar de auto. Wat een topdag!



In het donker lijken de paden oneindig te zijn...

M’n pogingen om verder te werken aan m’n scriptie lopen op niks uit... M’n hoofd zit nog te vol van de dag en kan m’n aandacht niet focussen op serieuze zaken... Dan maar plannen maken voor morgen... De motivatie om nog in projecten te gaan werken is weg voor deze ‘trip’. Zevens grazen lijkt we wel weer wat. Terug naar Avon? Compression? De nieuwe boulder van Lebreton – Comme un Animal? Uiteindelijk besluit ik Moulin de Roisneau te gaan checken, een nieuw gebied in de buurt van Buthiers...

Onderweg kom ik langs Villetard, waar ik ook nog nooit geweest ben. Jesse klom er eens Le Toit de Nanteau... Ik besluit te gaan kijken en op te warmen in Le Surplomb de Villetard... Het begin is goed te doen, maar het einde lukt me niet. De grepen doen pijn aan m’n dunne huid... Hmm, word ik hier even gedist door een 7a – een overhang nota bene! Ik besluit niet in de crushmode te gaan voor deze boulder, want ik wil nog meer doen en m’n huidje heel houden...

Na enig rondrijden vind ik het gebied voor vandaag! Het ligt er mooi bij, vlak naast de Essonne... Ik besluit eerst zonder pads een kijkje te gaan nemen, om te kijken waar de boulders zich precies bevinden. M’n enthousiasme leidt ertoe dat ik een sprintje aanzet vanaf de weg het bos in, de helling op. Na vijf passen voel ik een klap in m’n gezicht en word ik hard teruggekaatst. AAHHH, wat was dat?? Dan flitst het door m’n hoofd: “Caution, this sector is on a privat plot...” Waarom moeten Fransen alles dat van hun is afzetten!? En waarom met prikkeldraad!!?? Doordat het zo verroest was had ik het over het hoofd gezien... Ik proef bloed in m’n mond, en als ik naar beneden kijk, kan ik m’n lip zien... Echt pijn doet het niet, maar het bloedt flink en ik heb het gevoel alsof m’n lip afgescheurd is. Als ik weer in de auto zit durf ik nauwelijks in de binnenspiegel te kijken, bang dat ik naar het ziekenhuis moet om het te laten naaien... De schade lijkt mee te vallen, een snee net boven m’n lip en een bovenlip zo groot als die van Homer Simpson...



Homer Simpson...

De schrik neemt wat van m’n zin om te gaan klimmen af... Het had slechter af kunnen lopen... Toch besluit ik gewoon te gaan klimmen. Ik begin met Reta X, een mantle die spannender was dan dat ik vooraf bedacht had. Eenmaal begonnen wil ik hem echter ook afmaken! Gelukkig lukt dat zonder verdere damage! Nog steeds zit de schrik er goed in en dat neemt een stuk van m’n zelfvertrouwen weg... Het klimmen voelt daarom niet zo lekker. Moet ik stoppen voor vandaag? Ik heb één keer geluk gehad, maar kan me niet nog een gevaarlijke crash permitteren...
Uiteindelijk besluit ik om nog één boulder te doen – de hoge kant Yak Yak Yak. Ik flash ‘m bijna, maar spring vandaag liever gecontroleerd naar beneden om ‘m in de tweede poging te doen. Dat lukt gelukkig. Om vier uur zit ik in de auto... weinig geklommen, maar gesloopt!

In Moulin de Roisneau kom ik nog wel een keer grazen! De volgende keer Bleau zal in de kerstvakantie zijn. Hopelijk dan met beter weer en nieuwe motivatie voor de projecten... Het eerste is afwachten, maar aan het tweede twijfel ik niet!