Sunshine

23 maart 2009

Bleau 20 - 22 maart 2009

Woensdagnacht, 2:00: Eindelijk lig ik in bed... Voor de volgende dag moest er nog een presentatie voorbereid worden, en dat duurde langer dan verwacht... Vermoeid sta ik donderdagochtend op. De presentatie ging top. Rond 16:00 pak ik m’n spullen, en wacht op Jesse, die rond 17:00 zou komen. Dat werd uiteindelijk wat later, en pas om 19:00 rijden we Nijmegen uit. De laatste maanden leek Bleau steeds dichterbij, en leek de reis steeds korter te duren, maar daar kwam vandaag een einde aan... Donderdagnacht, 2:15: Eindelijk lig ik in bed... Gelukkig wel in Bleau dit keer...

Het is weer vroeg licht in m’n kamer... Zonnig zo te zien! Vandaag gaan er projecten sneuvelen! Het plan is om eerst naar Contre Sens te gaan, die Jesse nog af moet maken. Vervolgens naar Cul de Chien, waar ik Total Eclipse wil afmaken. Omdat dat allemaal gaat lukken, hebben we voor daarna ook al plannen: werken in La Chose...
Jesse gaat goed in Contre Sens, maar komt er helaas op de laatste passen uitvallen. Tussen de pogingen van Jesse door werk ik om op te warmen in de traverse Alien, die me binnen enkele pogingen lukt. Leuk bouldertje, en ik ben warm! Jesse besluit de strijd te staken, maar wil wellicht later op de dag een tweede sessie doen. Snel door naar Cul de Chien! Eclipse ligt, zoals verwacht, vol in de zon, en de rots is warm... Toch verlies ik m’n hoop niet, en start met pogingen. De beginpas voelt zwaar, en lukt me niet meteen. Ik voel me niet top fit, waarschijnlijk door de moeheid. Toch blijf ik de pas proberen, maar kom er niet doorheen... Een beetje frustrerend is het wel, maar een paar weken geleden was de teleurstelling groter, toen ik niet meer door de staande start kon komen...  Al snel besluit ik ook de strijd te staken... Zonder resultaat gaan we door naar Cuisinière...

Voor La Chose zijn verschillende methoden bekend. De Jos-methode (kruisen naar de sloper) en de methode ‘van de gast uit het filmpje op tejrom’ (waarin je een deadpoint maakt van de ene naar de andere sloper). We proberen beide methodes, waarbij de Jos-methode voor mij het beste werkt. Het bijpakken lukt, maar bij het doortikken gaat het mis... Jesse is ingekakt, en al gestopt met pogingen. Ik ga nog even door, maar boek geen progressie meer...
We lopen door naar Ermitage, waar ik de dyno 52 Gérard wil proberen. Ongeveer een jaar geleden zijn we eens met een man of tien opzoek gegaan naar Ermitage, wat resulteerde in een tocht van twee uur... Toen hebben we ook 52 Gérard bekeken, maar dat zag er in de regen niet erg aantrekkeklijk uit. Je moet achteruit springen, met een steen in je rug... Toch lijkt het me wel leuk om de boulder te proberen, want op filmpjes ziet de sprong er toch wel aardig uit, en springen is altijd leuk! Als we bij de boulder aankomen schrik ik toch weer van het grote blok onder de boulder, waar je overheen moet springen... Eerder die dag had ik tegen Jesse gezegd: ‘Oh, dat spring ik zo! Ik kan me geen sprong herinneren die me niet gelukt is!’ Hmm, dat moet ik nu toch maar even waarmaken... In m’n eerste poging maak ik een halve draai in de lucht, om er zeker van de zijn dat ik met een laffe afzet in ieder geval over het blok heen kom. De pogingen daarna ga ik voor de rand, die ik snel kan pakken, maar er weer afzwaai. Misschien moet ik toch dubbel springen... Dat is wel extra eng. Ik besluit met één hand te gaan, maar meteen als ik de rand heb, bij te pakken. Na enkele pogingen vang ik de zwaai op, en klim ik uit. Ondanks dat de rots er een beetje brak uitziet, en je springt met een blok in je rug, is de sprong zelf erg leuk!

Het is inmiddels half zes. Ik ben klaar voor vandaag. Jesse wilt nog voor een paar pogingen terug naar Contre Sens. Zijn moeheid maakt plaats voor adrenaline als hij voor het blok staat, en hij perst er een goede poging uit, maar strandt helaas met z’n hand op de rand! De volgende pogingen gaan steeds goed, maar mentaal zit het schijnbaar niet helemaal goed. Tot vier keer toe slaat Jesse op de eindrand, maar kan ‘m niet houden... Helaas... Het is klaar voor vandaag. We chillen nog een kwartiertje, totdat het bijna donker wordt, en lopen terug naar de auto.
Ondanks dat de projecten vandaag niet lukten, was het een fijne dag! Mooi weer, een schitterend bos, dat langzaam groen begint te worden, en mooie boulders...

Vrijdagnacht, 23:00: kon ik maar in bed liggen... Ik ben totaal opgebrand van het weinige slapen, en de intensieve dag. Ties en Chiel smsen dat ze rond 0:15 aan zullen komen. Daar wacht ik nog even op, maar al snel daarna val ik in een diepe slaap...

De zaterdag is net zo zonnig als de vrijdag, alleen is er minder wind, waardoor het wat warmer aanvoelt. Ties wilt Duel afmaken, Jesse neemt een rustdag, ik ben wel benieuwd naar Tailleur de Mensonges, en Chiel vind alles oké. We gaan dus naar Cuininière. Marijn, Marijn en Kim zullen er ook zijn. Ik warm lang op, twijfel even om Karma te gaan proberen, maar voel me daar niet fit genoeg voor. Marijn en Ties proberen Miséricorde, en komen hoog, maar doen ‘m niet. Chiel evenaart z’n PR, op Ange Naïf na, door in de vierde poging Pensées Cachées te klimmen!
Marijn en Ties gaan naar Duel, ik loop met Jesse naar Tailleur de Mensonges. Het begin is een beetje groen, maar het einde is wel schoon. Hoog! En een suboptimale landing... Ik wil ’t graag proberen, maar liever niet in m’n eentje. Een highball is altijd leuker en motiverender met veel pads en veel mensen. We bekijken ook Toutes Peines Confondues, die ernaast zit. Ook al zo’m mooie lijn! Als we terugkomen bij Duel heeft Ties een goede poging! Hij pakt het hoge randje met links, zet z’n rechtervoet heel hoog, en krijgt er druk op! Hij werkt zich omhoog, en pakt met rechts een zijgreepje. Helaas komt hij daardoor teveel met z’n lichaam uit de wand, en lukt het net niet... Z’n nagels zijn blauw, en er komt bloed onder uit... Dat ziet er niet goed uit... Duel is klaar voor vandaag....

We lopen door naar Ermitage. Tijdens de tocht vorig jaar hebben we ook La Linea bekeken, en die zag er mooi uit. De ‘zit’ krijgt een ster, maar daar zijn we het niet helemaal mee eens... De staande start lukt me snel, ondanks de warmte en de gladde grepen. De zitstart ziet er echt niet aantrekkelijk uit, dus daar begin ik maar niet aan. Chiel en Jesse houden meer van daken, en gaan naar Le Toit. Even later komt ook Marijn weer aangelopen, en uiteidelijk klimmen Jesse en Marijn Le Toit. Chiel en Ties komen dichtbij (Ties mist de flash op de eindgreep), maar ze worden leegezogen door de boulder. Rond vijf uur lopen we weer terug richting Cuisinière. Ties wilt, ondanks z’n blauwe en bloedende nagels nog een paar pogingen doen in Duel. We denken allemaal dat dat niet verstandig is, maar Ties is vastbesloten. Z’n vingers trekken het echter niet meer, en na een paar pogingen, en nog meer bloed moet Ties de strijd staken.

Om de dag te besluiten lopen we naar Hale-Bopp, waar we de funboulder Chatterton willen doen. De boulder bestaat uit één tree, waar je na een fikse aanloop op afzet, en naar de top springt. Om de beurt rennen we naar het blok, en springen er tegenaan. De eerste tien keer voelen kansloos, maar beetje bij beetje voelt de afzet beter. Na drie keer op de top te hebben geslagen, kan ik ‘m houden, en lachend mantel ik met m’n gewone schoenen op het blok! Ook het montagne-circuit loopt langs Hale-Bopp, en er komt iemand voorbij die het parcours volgt. Om de dag af te sluiten besluiten we ook een deel van het circuit te doen. Als ik niet klim is over de blokken springen een leuke bezigheid!
We zijn laat thuis, maar er is nog kracht over voor het ‘weegschaalknijpen’. Dit keer komt Ties als winnaar uit de bus, die de weegschaal net niet op z'n nagels, maar wel arqué pakt... 120 kilo... Beest!

Zondag is het weer vroeg dag. Jesse en Chiel staan als echte locals voor negen uur, tussen de oude locals voor de supermarkt te wachten voordat hij opengaat... Cuvier staat op de planning, maar niet voordat Jesse Contre Sens afgemaakt heeft! Ties en Chiel gaan vast naar Cuvier, Jesse en ik dus eerst naar Contre Sens... Jesse voelt zich vermoeid, en de pogingen gaan moeizaam. Een paar keer gaat het mis bij het verzetten van de rechtervoet... In de laatste passen komt hij niet meer... Het is over...De volgende keer moet het maar snel lukken...

Als we Cuvier binnenlopen, treffen we Marijn bij de Super Prestat. Deze boulder wil ik al jaren graag een keer proberen, want hij hoort eigenlijk op ieders ticklist thuis, maar het is er nooit van gekomen. Ties heeft ‘m een paar weken geleden gedaan, dus er is genoeg beta in huis. Ik besluit om mee te gaan doen. Na een nauwkeurige uitleg van Marijn kom ik in m’m eerste poging meteen tot het hoge randje voor rechts! Wauw, dat had ik niet verwacht! Maar wat is dat randje klein! Misschien moet ik ‘m, net als Ties, op m’n nagels pakken... Dat heb ik nog nooit gedaan. De volgende poging probeer ik het, en tot m’n grote verbazing werkt het! Het doet wel een beetje pijn, maar wat wil ik dit ding graag klimmen! Een paar pogingen later weet ik aan het randje m’n voeten te verplaatsen, en pak met links nog zo’n klein randje... Voeten nog hoger, en door naar de verlossende randjes! Yes!! Blij klim ik de hoge plaat op! Wat een mooi ding!
Marijn kan natuurlijk niet achterblijven, maar heeft moeite met de pas naar het rechter hoge randje. In de poging dat het lukt komt hij er heel dynamisch op aan, en ik sta al klaar om hem te vangen, maar hij blijft staan! Het einde is een heel gevecht, dat misschien wel twee minuten duurde, maar trillend klimt ook Marijn de plaat op! Op het blok moet hij lang bijkomen van de spanning.

Intussen zijn Chiel en Jesse naar Holey Moley gelopen, die Chiel snel kan intikken. Ze gaan verder naar Aérodynamite, die helaas net niet lukt. Op het pleintje bij Bérézina stoken Ties en Marijn me op alle boulders op het blok in één poging te doen. De sessie willen ze filmen... Nog even heb ik eraan gedacht om Imothep te gaan proberen, maar daar voel ik me niet sterk genoeg voor vandaag, dus ik ga mee in hun plan. Ik begin met Bérézina, die ik misschien al 100 keer gedaan heb. Vandaag kost het moeite, maar het lukt wel in één poging. Snel ren ik naar beneden en stap in Carnazina. Dat lukt ook. Omrennen, en Carnage in! Top! De spanning stijgt... Abbatoir vind ik de lastigste, en buiten adem begin ik aan de boulder. De methode weet ik niet meer precies, en dat doet me uiteindelijk de das om... Ik ben vijf minuten bezig geweest, en helemaal gesloopt... Wel een leuke sessie... Misschien probeer ik het nog eens, als ik me ooit verveel...

De laatste boulder die ik vandaag wil proberen is Fluide Magnétique, een mooie 7b, die ik al vaak geprobeerd heb, maar het voelde altijd kansloos. Ook nu weer voelt de sloper glad, en doortikken vanuit de ondergreep lijkt onmogelijk. Maar dan komt Jesse met de oplossing: eerst naar de ondergreep, en met behulp van een toe-hook met rechts optikken! Jesse klimt ‘m als eerst, en de poging daarna lukt het mij ook! Alweer een mooie boulder!
Het is inmiddels kwart voor drie, en het plan was om rond drie uur te vertrekken. Jesse wilt echter nog een final shot in Contre Sens doen. Zonder kracht en huid, maar met veel adrenaline start hij voor de zoveelste keer zijn poging... De eerste twee pogingen gaan weer mis op het einde, en het humeur van Jesse gaat met sprongen achteruit... Het is inmiddels vier uur... Een allerlaatste poging... De traverse gaat snel, de voetwissel perfect, en Jesse houdt de top! Voldaan klimt hij op het blok, en de ontlading was groot... Groter dan bij Karma, vertelt hij achteraf...

Wat was het weer een fijn weekend... Na zes uur gassen en sturen was het helaas weer over met de pret... Een volgende keer is nog niet gepland... Sowieso met pasen weer, maar misschien nog wel eerder...