Relaxing...

14 april 2009

Bleau 10 - 14 april 2009

“Great to be back”, schreef Tyler Landman een paar weken geleden op z’n blog, toen hij na een korte onderbreking weer terugkwam in Bleau. Dat waren precies de woorden die in mijn hoofd zaten toen we vrijdagochtend het zonnige bos in liepen. Wat was het fijn om na een paar drukke weken weer terug te zijn!

Het is pasen, en in het paasweekend is het altijd druk in het bos... Kleine gebiedjes uitzoeken is dan ook aan te raden om de drukte te ontlopen. Gek genoeg liepen wij vrijdagochtend Isatis binnen. De eerste groepen installeerden zich op de pleintjes, en er werd hier en daar al wat geklommen. Ons plan was echter, om de drukte te ontlopen, helemaal door te lopen naar achteren, en rondom Iceberg te gaan klimmen. In dit rustige deel van Isatis zijn veel nieuwe boulders geopend, waarvan veel begin zevende graad, en er loopt een mooi rood circuit. Ideaal dus. Zeker omdat ik in ieder geval de eerste uren heel rustig aan wil klimmen en wil genieten van de zon. Na een paar rode boulders lukken de eerste zevens als snel, en de eerste boulder die me stopt is Abdolobotomy. Wegkomen in deze boulder lijkt onmogelijk... Na een poging of tien heb ik toch de oplossing, en lukt het snel. David heeft inmiddels een 7a+ dak gevonden dat hij wilt proberen, en Ima klimt een aantal rode boulders, en probeert daarna een klein fysiek 6c boegje ernaast. Ik besluit te gaan chillen, en m’n energie te sparen voor het middagprogramma. Stil zitten in Bleau lukt me echter zelden, dus van blok naar blok springen werd het alternatief... Uiteindelijk weet David, net voor de regen z’n eerste 7a+ te doen. Ima doet het boegje nèt niet, en door de regen lopen we rond een uur of vier richting de auto.

Buien zijn vaak lokaal, dus we rijden naar Gréau. Ik wil daar le Toit du Gréau proberen, en kijken naar m’n project dat ik een aantal weken geleden poetste. Het project ligt er mooi bij, en is helemaal schoon geregend. De regen is echter nog niet gestopt, dus eerst maar eens in le Toit du Gréau kijken, die blijft immers droog. Eén keer eerder heb ik erin gewerkt, maar was toen volledig kansloos in de eerste pas. Jesse is inmiddels ook aangekomen, en legt me de methode uit. Ook dit keer lukt het niet. Ik krijg m’n rechter biceps net niet lang genoeg op slot gezet om het verticale spleetje te pakken. Al snel besluit ik de strijd te staken. Jesse en David proberen Jeu t’es Fou, een spanndende 7a, die Jesse trillend uitklimt. Vervolgens werken we wat in Pentium, een lastige 7b+, die niet lukt... Het is al laat, en ik heb weinig energie meer over. Het project bewaar ik voor een andere keer...

De volgende ochtend gaan Ima en David naar Elephant, waar de Maassac ook zal zijn, en vast nog veel meer mensen... Jesse en ik kiezen een rustiger alternatief: Recloses. Ik wil graag Narcotic afmaken! Een maand geleden kon ik de boulder in twee delen klimmen, en het voelde heel goed! Vandaag is het warmer... Na een opwarmsessie in het eind van Opium begin ik met het werken in de passen. Vanaf het grote gat naar de pocket met links, voet in het gat, rechterhand hoger in het gat pakken, voet er  weer uit, en aanzetten naar de rand. Dat gaat allemaal perfect! De passen daarna lukken me echter niet meer. Ik krijg m’n voet niet meer in de pocket verklemd, waardoor ik er uit schiet als ik het kleine randje wil pakken. Eén keer schiet ik er zo onverwachts uit dat ik met m’n hoofd tien centimer van een rots val... OEH, misschien moeten de pads toch anders liggen... Doordat het einde niet meer lukt verlies ik m’n motivatie, en ben er niet meer van overtuigd dat het vandaag gaat lukken. Helaas... Jesse is ook niet heel succesvol, en wil in fittere condities voor de direct variant gaan...

Het is pas twaalf uur, en pas rond een uur of twee hadden we afgesproken met Ima en David op Rempart. Na lang twijfelen kiezen we ervoor om naar Cassepot te gaan om de boeg Synapses te gaan proberen. De boeg is erg indrukwekkend, en de eerste passen zijn het moeilijkst. Het kost heel veel spanning om beide voeten van de grond te krijgen en door te tikken. Dat eerste lukte ons wel, maar doortikken leek onmogelijk. Een beetje suf is het wel, om nog geen één pas te maken, maar dat krijg je bij dit soort boulders... Wel een super mooi ding, waar ik zeker nog eens voor terug kom!

Rond drie uur komen we aan in Rempart, waar we Ima en David aantreffen bij Festin de Pierre; hun project van de dag. Wij lopen door naar Echoes in Cuvier-Est, een boulder van de Belgen. De boulder begint laag, in een kuil, waarin je wegtrekt aan een bak, en met behulp van een klein intermediairtje een verre pas maakt naar een redelijke greep. Vervolgens maak je een super vette mantle, en kun je bij de rand. Het is even wat gepruts, zo dicht bij de grond, maar als snel kunnen we de boulder klimmen. Het 7a kantje dat er tegenover ligt vinden we echter bijna net zo moeilijk... Intussen zijn Ima en David klaar bij Festin de Pierre: ze hebben de strijd moeten staken.

Festin de Pierre: Voor de volgende keer...

Ook Victor is inmiddels aan komen huppelen. Het volgende plan is de boulder Snak, die we snel kunnen vinden, maar als alles is geinstalleerd, begint het te plenzen. Helaas, het is over voor vandaag. Gelukkig is het al wel rond zessen, maar vooral voor Victor, die net warm is, is het toch jammer... Ook s’avonds zet de regen door. Na een paar droge uurtjes, en als het kampvuur van de Maassac net aan is, begint het weer te plenzen...

De plannen voor de zondag zijn nog niet helemaal duidelijk. Het heeft geregend die nacht, dus het is ook nog maar even afwachten wat snel droog zal zijn. Jesse smst om tien uur dat hij onder Le Clown staat. Ik ben net wakker, en weet het allemaal nog even niet zo goed... Eerst douchen en ontbijten... Ik ben wel in voor Rocher d’Avon, om Fil à Plomb te gaan proberen, en probeer Victor ervoor te porren. Zij hebben echter al plannen; Gorge aux Chats. Ook wel gezellig natuurlijk om daar langs te gaan, en voor Ima en David is het zeker een top gebied! Gorge aux Chats dus! Met de drukte valt het mee, maar de blokken zijn nog enigzins vochtig als we rond twaalf uur aankomen. Ook Jaap met z’n familie is aanwezig en Jop is met hun mee gekomen. Als Jesse een uur later ook aan komt wandelen is het feest compleet: met twee baby’s, een hond en groep enthousiaste klimmers bezetten we het pleintje bij Sa Pelle au Logis... Het lijkt wel pasen... Gezellig is het wel, maar het duurt  lang voordat ik m’n klimschoenen aantrek... Ik vind het prima zo, lekker ontspannen.

De boulder waar ik wel voor op wil warmen staat niet in de topo, maar werd ontdekt door David: “Hee Enzo, ik heb misschien wel een project gevonden...”. En inderdaad, een onbeklommen lijn vlakbij Tour d’Ivoire.Het schoonmaken was zo gebeurd. Een echte one-mover, die start aan twee slechte grepen, waaraan je een verre pas naar de rand moet maken. Er in staan kost al heel veel spanning, maar de pas maken is echt hard! Jesse en ik werken in de boulder totdat de aanhechtingen voelbaar worden, maar het lukt niet. Die pas is wel echt heel hard! 7c? 7c+? Een dikke 7c+ misschien? Alweer iets voor de volgende keer...

The Project: Instappen (zonder de grote steen) en doortikken naar de eindrand...

Omdat ik de meest interessante lijnen in Gorge aux Chats al heb gedaan, die overigens hard geprobeerd werden door Victor en Jaap, besloten Jesse en ik om nog even naar Coquibus Rumont te rijden,  en daar nogmaals een poging te doen om de boulder Freestyle te vinden, een afgelegen 7c dak... David en Ima gaan richting huis, omdat Ima midden in haar tentamenperiode zit, en nog een dagje moet leren...

Na een half uur, deels door de bushes gesjouwd te hebben, vinden we de boulder, en werken het uit. De passen zijn lastig, maar uiteidenlijk vinden we overal een oplossing voor. Linken gaat echter niet meer gebeuren, dus ook hier moeten we nog een keer naar terug... Als we na het klimmen nog wat na-chillen bij het blok, horen we ineens een hoop gerommel verderop in het bos. Enkele seconden later zien we een groep herten voorbij draven... Wauw!

Op paasmaandag kom ik langzaam op gang. Victor en Jaap zijn naar Sablons met de families. De plannen van Jesse zijn onduidelijk, maar vanwege de gare toestand wilde hij in ieder geval vroeg naar huis. Ik besluit om naar Roche qui Tourne te gaan, om te gaan werken in Maître à Tribord, een hele mooie, harde 7c+. Er is niemand in het gebied, heerlijk! Na een korte opwarm sessie begin ik met uitwerken. Aangezien de boulder laag is, en de grond ook nog eens mee omhoog loopt, zijn alle passen los te proberen. Na een klein uurtje zijn ze allemaal gemaakt, en kan er begonnen worden met linken. De boulder is erg op de vingers, en ook vrij technisch, aangezien de heelhooks heel precies, en op hele slechte aplatjes gelegd moeten worden... Ik heb het gevoel dat ik de boulder moet kunnen klimmen, ondanks dat m’n huid heel erg dun is, en het hangen aan de randjes dus vrij pijnlijk is. De pogingen gaan steeds beter, en in m’n beste poging zipt m’n hak weg op het moment dat ik de laatste dynamische wil aanzetten... M’n toppen worden rozer en rozer, en ik heb nog huid voor een paar pogingen. Nog één keer kom ik zo ver, maar ik moet me gewonnen geven... Als ik de laatste passen nog een keer los wil proberen kan ik me niet meer motiveren om de randjes zo hard vast te houden... Wel fijn om een nieuw project te hebben, waar ik snel naar terug kan! Natuurlijk ligt het hele bos vol projecten, maar af en toe is het wel fijn om wat nieuws te vinden, en snel af te maken, in plaats van alleen maar bezig te zijn in jaren lange projecten... Ik ben in ieder geval gemotiveerd om het snel af te maken! Volgende week moet het maar gebeuren!

Maître à Tribord: Volgende week!

Het volgende plan is om Katioushka af te gaan maken, in Béorlots. Daar zal ook wel rustig zijn... Ik heb de boulder een jaar of vijf geleden een keer geprobeerd, nadat we Thierry Plaud tegen gekomen waren, die ons wees op zijn boulder. Toen kon ik ‘m net niet afmaken. Nu hopelijk wel! De methode ben ik totaal vergeten, maar na twintig minuutjes proberen heb ik alle passen weer. M’n topje bloed inmiddels, maar ik begin toch met pogingen. De eerste poging gaat mis, maar de tweede is raak! Zo! Ik ben klaar voor vandaag, en morgen hoef ik ook niet meer te klimmen... Volgende week ben ik weer terug, dus ik kan m’n huid beter rust geven...

Katioushka: Dat lukte nog net wel...

Het was weer een ontspannen weekend, dat ik wel kon gebruiken na de drukte van afgelopen weken. Ook de temperatuur en de zon maakten het erg aangenaam. Bij hogere temperaturen worden echt moeilijke boulders lastiger, maar het blijft natuurlijk genieten om alleen al in het bos te zijn! Het seizoen loopt sowieso op z’n eind, dus als er in de mei-vakantie geen harde dingen meer geklommen worden, dan gebeurd dat volgend seizoen wel weer! Ook met warmer weer blijft het bos een fijne plaats om rond te hangen en te klimmen!