Autumn ≠ Fall

2 november 2009

Bleau 25 oktober - 1 november 2009

Een week voor de herfstvakantie leverde ik m’n laatste onderzoeksvoorstel in voor m’n masterscriptie. Het weekend dat daarop volgde was m’n opwarm-weekend. Het bos lag er mooi bij, het werken in projecten ging oké, maar deze week moet het gebeuren! Na zes dagen onderbreking voor onder andere studieverplichtingen was het tijd voor een week Bleau!

 

Zondag zou m’n eerste klimdag worden aangezien we op zaterdag vertrokken en het toen ook slecht weer was. Bij aankomst was de lucht warm en klam, dus voor zondag was een quick-drying area essentieel. Met Wiet, Floor en Yuli spreek ik in Cul de Chien af, met in m’n achterhoofd Total Eclipse, die ik graag af wil maken. Na een uurtje extra slaap tref ik ze rond elf uur. De blokken zijn redelijk droog... Ik ben benieuwd hoe het dak erbij ligt, maar besluit eerst op te gaan warmen in plaats van te gaan kijken, om een desillusie te voorkomen. Een uur lang klim ik blauwe en rode boulders met de rest. Ook wil ik spierpijn voorkomen, maar na een uur wint m’n nieuwsgierigheid het, en besluit ik een blik te gaan werpen. De grepen zijn heel licht vochtig, maar de wrijving is daarvoor perfect! Het lijkt wel een beetje op blok-Bruno in Magic Wood – als de grepen te droog zijn is er nauwelijks wrijving, maar nu voelt het perfect. Toch ben ik bang dat het nog een dagje werken gaat worden, om later deze week terug te komen.

Opwarmen/hakken op Cul de Chien

Een stel Engelsen proberen Eclipse... Ik begin – net als een week geleden – ook met een poging in de staande start, en klim ’m soepel uit! Dat belooft wat! Na een half uur heb ik ook de passen onderin weer gemaakt en na een korte pauze klim ik Total Eclipse min de eerste verre pas! Ok, ik weet nu dat het vandaag moet gebeuren! Als ik de passen onderin maak is het een kwestie van rustig blijven en alles daarna perfect uitvoeren... Na een paar pogingen lukt de pas, blijf ik rustig, en voor ik het besef zet ik de laatste pas aan... BAM, vol op de eindgreep!! Yes, m’n project voor deze week op de eerste dag! De week kan niet beter beginnen!

De rest van de dag hang ik rond in Sabots en Oiseaux en kijk ik hoe Marijn, Ties en Timo pogingen doen in Mandarin en Mandarine. Het bos laat zich van zijn beste kant zien; rode, gele en bruine bladeren in combinatie met wolken en een laagstaand zonnetje. Kortom, genieten, en ik vind het niet erg om niet meer te klimmen en m’n huid te sparen...

De slopers van Super Bouze, de mentale voorbereiding van Wiet voor Marie Rose en de nagelrandjes van Super Prestat voor Timo...

De volgende dag spreken we af in Cuvier. Ik wil graag verder werken in Imothep en misschien ook nog even in Big Golden kijken. Het is echter warm en aangezien deze twee boulders flink zon vangen, besluit ik het rustig aan te doen. Floor klimt snel Marie-Rose en is blij. Timo gaat goed in de Super Prestat. Ik klim een leuk 7a+je en support de rest. M’n plan pas ik aan: in de middag wil ik Métromotrice af gaan maken in Hautes-Plaines en probeer Timo ervoor te porren. Uiteindelijk gaat iedereen mee naar Isatis. Samen met Wiet spring ik – om weer op te warmen -  in Canonball en herhaal ‘m twee keer. Wiet komt dichtbij... Vervolgens loop ik door naar Métromotrice en al snel komt Timo, samen met Jaap en Tom aanlopen. Er liggen zes grote en vier kleine pads onder de boulder, dus nu moet het gebeuren! Mijn pogingen gaan goed, maar telkens durf ik die laatste pas niet te maken... Na een poging of zes lukt het dan uiteindelijk toch! Weer een gave boulder en zeker niet de makkelijkste in z’n graad!

Dinsdag ga ik met Floor, Timo, Jaap en Tom naar Bois Rond en de gebieden daarom heen. Ik weet niet zo goed wat ik wil klimmen in Bois Rond, maar spring wat in Sensation. Het lukt net niet... Hm, dit moet toch snel afgemaakt worden, ik wil niet graag gestopt worden door een dyno ;-) Vervolgens werk ik met Jaap in Spider Bloc, maar dit lukt uiteindelijk ook niet. Timo heeft een semi-rustdag en Floor vermaakt zich prima. Wederom geniet ik van de schoonheid van het herfstbos, vanaf een crashpad in het laag staande, maar krachtige zonnetje. Uiteindelijk verkassen we met z’n allen naar Rocher de la Reine. Het uitzicht van de top is magnifiek, maar de boulders vallen wat tegen. Hier en daar wordt er nog wat geklommen, maar een uur later is de energie bij iedereen weg...

Herfstuitzichten vanaf Rocher de la Reine, Cul de Chien en Rocher du Long Boyau

Na een avondmaal met negen man en een pot toepen worden de plannen voor de volgende dag duidelijk. Het weer blijft in ieder geval top! Timo wil naar  Buthiers, voor Floor en co is het de laatste dag, dus zij gaan naar Cuvier. Ook Marijn wil naar Buthiers. Ik besluit eerst de boulder Pirouette Cacaouette te gaan zoeken en eventueel te proberen. Het vinden is geen probleem, maar het blok ligt in een klein, bossig dalletje en is daardoor helaas te klam om te klimmen. In ieder geval kom ik er zeker nog eens voor terug! In de middag besluit ik naar Matière Grise te gaan. Eigenlijk had ik dat gister al willen proberen, maar dat was er niet meer van gekomen. Na een korte opwarmsessie begin ik met pogingen. Na enkele pogingen lukt de jumpstart en een paar pogingen daarna val ik op de kant! Ok, ik weet nu dat het vandaag moet gebeuren! De poging daarna is het raak! Wederom een vette klassieker!

Ik vind het – huidtechnisch gezien – weer mooi geweest voor vandaag, en besluit  naar Buthiers te rijden om bij de rest te gaan kijken. Marijn en Timo hebben Appartenance geklommen! We maken plannen voor de volgende dag. Voor de ochtend wordt het Gréau... Marijn wil de zitstart van Energie Rénouvable proberen. Ik heb nog wat recht te zetten in Faux Fuyant/Pentium...

Als ik rond negen uur wakker wordt is het mistig. De tafel in de tuin – mijn meetpunt voor de vochtigheid van de blokken – is echter droog. Toch twijfel ik over de blokken in Gréau. Het gebied is redelijk bossig... Als ik om kwart over tien aankom staat de camper van Marijn er al. Kim vertelt dat Marijn de blokken is gaan checken, maar al een kwartier weg is. Bij Tigre et Dragon kom ik hem tegen. De mist hangt nog tussen de blokken, maar ze zijn wel droog. Na een opwarmsessie en een blik geworpen te hebben bij m’n project dat ik een paar maanden geleden poetste, beginnen we in Energie Rénouvable Assis. Uiteindelijk lukken de passen en lijkt het mee te vallen. We komen allebei tot in de staande start, maar de grepen blijken na een paar keer toucheren toch wel vochtig te worden. Ook weet ik niet zeker of we de zitstart wel goed doen en of we niet verder naar rechts moeten starten... Na een korte sessie in Faux Fuyant/Pentium, waarin ik niet verder kom als de vorige keer, wil Marijn nog één poging doen. Hij komt weer in de staande start uit, maar de verre pas lukt niet...

’s Middags spreken we af in Isatis. Kim, Gwen en Lotte klimmen een hoop blauw. Marijn en ik weten niet zo goed wat we willen en doen uiteindelijk niets meer. Een rustmiddag kan in ieder geval geen kwaad. Ik denk erover om de volgende dag ook een rustdag te nemen, maar als ik ’s avonds het weer zie, besluit ik toch te gaan klimmen: vrijdag mist/zon, zaterdag bewolkt, zondag regen...

Na een week er veel aan gedacht te hebben, maar de boulder niet gezien, wil ik naar Imothep! De boulder ligt hoog en dus in de wind. Van de mist zal ik dus hopelijk niet zoveel last hebben. In ieder geval schijnt de zon voor het eerst sinds dagen niet en dat is gunstig! Timo, Jaap en Tom zijn ook op Cuvier. Timo wilt de Super Prestat doen, Jaap en Tom hebben geen huid meer...

De huid van Jaap na zes dagen Bleau...

Na een opwarmsessie, waarin me Bérézina – tussen tien schreeuwende Engelsen en wolken pof - voor het eerst sinds jaren niet lukt, loop ik naar Imothep. M’n gedachten gaan snel – de vorige keer ging het niet zo top. Nu voel ik me fit. M’n huid is niet zo goed. Kan ik het? – en ik voel een soort spanning in m’n lichaam - Ben ik bang? Voor wat? Vind ik het eng? Nee. Heb ik er wel zin in? Ik kan het gevoel niet goed thuisbrengen...
Als de pads liggen start ik met pogingen. De eerste twee voelen, net als een paar weken geleden, slecht. Ik pers me kapot en voel niet de soepelheid waarmee ik in april vorig seizoen steeds tot bijna boven kwam. Zal ik ermee stoppen? Kan ik Big Golden zo klimmen? Grr, waarom denk ik daaraan? Nog een poging. Die gaat beter. De daarop volgende pogingen gaan weer slechter en m’n huid wordt dunner en dunner. Ik besluit te stoppen...

Timo heeft de Super Prestat geklommen en doet snel daarna ook La Gaule. Bij Imothep waren m’n gedachten al bij Big Golden, dus ik wil naar Rempart. Na een paar pogingen wordt mijn methode – in ieder geval voor vandaag, maar wellicht ook permanent – de hoge hak, dus de originele methode. Ik pak de aflopende greep voor rechts, net als het randje links, vol arqué en krijg m’n voet hoog... Helaas net geen hak... In m’n linker wijsvinger begint zich een gaatje te ontwikkelen. Nog één poging en het bloedt zeker... Ik besluit dat niet meer te doen. De volgende keer maak ik ‘m af!

Toch kan ik niet stilzitten, en trek uiteindelijk m’n vinger toch open op de randjes in Atrésie, die ik voor de gein nog een keer wilde herhalen... Het is gedaan, in ieder geval voor vandaag... Timo is nog niet klaar en klimt soepel Fourmis Rouges. Een paar pogingen daarna sneuvelt ook Big Boss! Timo’s beste dag in Bleau...

Die avond staat m’n telefoon roodgloeiend. Olaf, Victor en Marijn willen plannen maken voor morgen. Ook Matrijs, Erik, Roelien en Renske zullen er morgen zijn... Met z’n allen meeten gaat vast niet lukken. Victor en Chiel – Golden Boy – Peters zullen in ieder geval morgen om tien uur voor de deur staan...

Tijdens de koffie besluiten we op Cuvier te beginnen. Victor wil Imothep even aanvoelen, Chiel heeft nog wat recht te zetten in Aérodynamite... Ik doe nog even niets... De pogingen van Victor in Imothep zijn snel klaar... Chiel probeert de 7a er rechts van, maar het lukt niet... Ook geen Aérodynamite vandaag... We besluiten om 7a’s te gaan grazen in Rocher du Long Boyau en Mont Aigu...

Victor is lekker aan het persen in Imothep, Chiel probeert Jus de Paume... Na de Cuvier-sessie gaan we verder in Rocher du Long Boyau. Linksonder het uitzicht, rechtsonder de mooie 7a+ Le Mérou...

Na het nodige sjouw en zoekwerk vinden we Ric et Rac en klimmen ‘m alle drie. Het is echt een genot om helemaal alleen en in volledige stilte te kunnen klimmen – dat in contrast met Cuvier maakt dat we alle drie met een big smile aan ’t genieten zijn. Na Ric et Rac lopen we door naar Le Mérou, waarin ik er weer achter kom dat ik niet zo lenig ben :-) In ieder geval vermaken we ons prima!

We vervolgen onze graas-tour in Mont Aigu, waar de wederom alle drie Magma klimmen, een erg gave boulder. Het is vier uur geweest... Menhir checken? Hier blijven? Tant Mieux? Het kantje? Hmm. We weten het niet zo goed. Als Montée Divine echter bezet blijkt te zijn door een chagerijnige fransman, besluiten we Menhir te gaan checken in Franchard Occidentale. Ik heb de boulder een jaar of vijf geleden wel eens gezien, maar kan het me niet meer goed herinneneren. Het was in ieder geval hoog...

Na een serieuze zoek-en-ren-achter-elkaar-zo snel-mogelijk-door-de-varens-tocht vinden we de boulder. Het is echter al lang vijf uur geweest en dus al lange tijd schemerig. In het stille bos is een apart sfeertje voelbaar... We kunnen alle drie één poging doen, dan begint het te miezeren. In het pikkedonker lopen we terug naar de auto... Voor deze boulder kom ik in ieder geval zeker een keer terug!

Als we ’s avonds het weer kijken, zien we dat er regen op komst is. Voor mij niet erg, ik heb een topweek gehad – zeven dagen op rij lekker geklommen! Morgen in de auto kan ik mooi leren voor m’n tentamen dinsdag... Eigenlijk had ik eerder willen beginnen, maar dat is niet gelukt... Toch zie ik het positief in. Ik merk een duidelijke wisselwerking tussen klimmen en studeren en misschien zelfs wel het leven in het algemeen. Als ik lekker in m’n vel zit gaat het klimmen ook goed. Ook andersom werkt het. Als het klimmen goed gaat geeft dat positieve energie en zelfvertrouwen voor andere dingen. Eens kijken hoe hard ik zometeen kan starten met m’n scriptie en hoe het tentamen dinsdag zal gaan ;-)

Het herfstbos... Over een paar weken zal het helaas een stuk minder kleurrijk zijn...