Close call...

23 november 2009

Bleau 19 - 22 november 2009

Op de péage geeft de benzinemeter al een tijdje een volledig lege tank aan... Nog 50 kilometer tot het volgende tankstation. Zwetend en negentig rijdend achter vrachtwagens halen we nèt het tankstation. We tanken bijna 37 liter in een 35 litertank. Bijna niet, maar net wel...  Een goede samenvatting voor deze dagen Bleau...

Donderdag is het stralend weer. We besluiten naar Petit Bois te gaan. Ik wil wel weer eens in Big Dragon kijken en Wouter in Big Jim of La Baleine schoppen. Het bosje ligt er mooi bij, maar helaas zijn de blokken vochtig... De zon doet z’n best, maar bereikt de blokken nauwelijks... We besluiten naar Trois Pignons te rijden en belanden uiteindelijk in Drei Zinnen. Ook daar zijn de blokken vochtig, maar we vermaken ons wel! Na een opwarmsessie lukt Multipass snel – ondanks de natte uitklim. Vervolgens werk ik wat in Chat Perché, maar dat lukt net niet. Wouter wil het rustig aan doen, en klimt een hoop zessen. Rond drie uur zijn we wel klaar. Wouter stelt voor om naar huis te gaan, maar ik kan het niet laten nog even bij Big Golden te gaan kijken. Ik heb het gevoel dat ik ‘m moet kunnen en voel me nog fit.

De eerste poging gaat goed, ik krijg m’n hak hoog, maar nèt niet op de goede plaats. Het bloed uit m’n linker wijsvinger is verdwenen... Na vijf minuten doe ik nog een poging. Weer swing ik m’n linkerhak omhoog, maar helaas dit keer niet hoog genoeg. M’n vingertopje is weer wit en er begint zich een sneetje te ontwikkelen. Nog één poging en het bloedt zeker... Ik besluit dat niet meer te doen. De volgende keer maak ik ‘m écht af!

’s Avonds kijken we – met een bak pasta op schoot – ‘progression’, de beste klimfilm sinds lange tijd. Zuid-Afrika, wat zou ik daar graag een keer naar toe gaan!  Na een nacht slapen en in m’n dromen overal geweest te zijn, wordt ik toch echt wakker in Bleau, wat ook niet vervelend is.

De dag ziet er weer perfect uit. We besluiten rond het middaguur nog een poging te gaan doen in Petit Bois. Het is droger dan gisteren, maar nog steeds wat vochtig. Het werken in Big Dragon schiet ook niet echt op. Big Jim daarentegen is wel klimbaar en na een lange opwarmsessie begint Wouter met pogingen. Elke poging gaat beter en het duurt niet lang tot alleen de laatste pas nog gemaakt moet worden. Na twee keer op de top, maar naast de greep geslagen te hebben, lukt het uiteindelijk toch. Wouter slaat vol naast de eindgreep, maar tikt snel nog door naar de bak. Eén van de mooiste 6c’s van Bleau en binnen een half uur!




Het is zonnig, dus voor Imothep en Big Golden is het al snel te warm. Ik besluit in een heel oud project te gaan kijken, Aquaplanning. Een jaar of vier geleden heb ik er met Jesse een aantal dagen in gewerkt, maar ben sindsdien nooit meer terug geweest. Wat ik wel nog weet is dat de grepen in het begin altijd vochtig zijn... Na twee uur werken lukken alle passen weer. De crux zit duidelijk in het begin, een zwaai opvangen aan een vochtig en klein randje voor links en een iets beter randje voor rechts. Los lukt de pas een aantal keer, maar met het begin ervoor steeds net niet. Ik werk het einde nog een keer uit en besluit te stoppen. Morgen maak ik ‘m wel af!

Rond half vijf rijden we nog even langs Hautes-Plaines, waar Wouter Solitaire wilt afmaken. Progressie in vergelijking met de vorige keer is er zeker, maar de laatste pas lukt (nog) niet. Ook iets voor de volgende keer!

We hebben allebei onze slaap hard nodig, zo blijkt. De volgende dag wordt ik pas om half elf wakker. Rond half één zitten we weer in de auto, op weg naar Aquaplanning. M’n pogingen gaan goed, de passen los lukken allemaal makkelijk, maar ik krijg ze niet aan elkaar gelinkt. Na een uur proberen kom ik erachter dat ik het cruxgreepje iets anders moet pakken. Niet m’n duim eroverheen, maar juist knijpen... De poging waarin het moet gebeuren: Schouder, voet hoog, bijpakken, kruisen, rechtervoet neerzetten en een klein hupje. Raak! Vingers in arquéstand en de zwaai opvangen. Dat lukt. Ik heb de randjes echter niet perfect beet en krijg m’n voet niet meer terug in het dak... De kracht is op... Het gaat niet meer lukken vandaag...

Als ik het nog kan opbrengen morgen terug... We besluiten naar Gorge aux Chats te gaan waar Wouter veel kan doen. Ik ben klaar voor vandaag. Wouter klimt wat blauw en werkt vervolgens in Sa Pelle aux Logis. De twee vorige dagen hebben ons echt moe gemaakt, want ook Wouter is snel klaar. Rond half vier vinden we het mooi geweest. Op weg naar huis besluiten we nog even Pierre, Feuille, Ciseaux te gaan checken. Met een vage indicatie waar het gebied zich bevindt, vinden we uiteindelijk de indrukwekkende boulder. Waarschijnlijk ben ik volgend weekend weer in Bleau, met een touw! Deze wil ik graag klimmen!

Pierre, Feuille, Ciseaux 7b+... Uitwerken met touw, klimmen met veel pads!

Voor zondag geeft het weer “P.M showers” aan. Aangezien onze dag vaak pas “P.M” begint, zal het wel regenen... Het blijkt echter mee te vallen. Om twaalf uur is het nog stralend weer! Omdat Aquaplanning ook in de regen wel geklommen kan worden, besluiten we eerst naar 95.2 te gaan. Het heeft namelijk wel iets geregend die nacht, maar het waait stevig. In 95.2 is het zo goed als droog. Wouter klimt snel en net voor de regen P’tit Toit. In de regen lopen we terug naar de auto. Ik weet niet zo goed of ik me nog kan motiveren voor Aquaplanning – ik heb spierpijn en m’n huid is dun... Ah, toch maar even kijken...

Als we naar de boulder lopen besef ik dat het de derde dag op rij is. Het is inmiddels opgehouden met regenen en na wat opgewarmd te hebben in het einde start ik m’n pogingen. M’n huid en spieren zijn gevoelig, maar het gaat niet slecht. In de eerste poging vang ik de zwaai niet op, maar het voelt goed! In poging twee is het raak! Het einde kost me nog wat moeite, maar het lukt! De eindgreep is gelukkig niet te nat geworden... Na drie dagen sta ik op het blok! Ik ben tevreden. Aquaplanning is niet een boulder die me goed ligt. Het is fysiek op een vrij statische manier en erg op de vingers. De vochtige grepen maken het ook niet makkelijker, dus ik weet niet in hoeverre m’n beeld vertekend is, maar een plusje erbij zou wat mij betreft niet misstaan...




Al met al waren het ontspannen dagen en in de regen wegrijden voelt altijd beter dan een stralend bos achter je laten... Hopelijk volgend weekend ook goed weer!